Tijdens de laatste ledenvergadering kwam de Friese delegatie van VW-Speed met het idee om een Elfstedentocht te organiseren. Dit idee werd natuurlijk zeer gewaardeerd en daarmee kon de organisatie beginnen. De rayonhoofden zijn diverse malen bij elkaar geweest om te overleggen, routes uit te zetten, onderkomen te regelen etc. etc.
Om een Elfstedentocht te rijden, moet het ijs natuurlijk hard en dik genoeg zijn. Dit liet gelukkig niet al te lang op zich wachten en zo kwam het, dat de rayonhoofden goedkeuring gaven voor 23 en 24 mei 2009.
De inschrijving kon geopend worden en zo kwam het, dat een mooie groep Speeders zich inschreef voor dit grootse weekend evenement.
22 mei:
Bernd, ons Duitse lid, zou vrijdagavond bij mij komen, want de hele etappe in 1 dag is te gek voor woorden. Rond de klok van half 7 was ik terug van het werk en rond die tijd zou Bernd dan ook bij mij zijn. Voor het avondeten werd Jeruzalem geopperd. Jan en Nicole werden ook op de hoogte gebracht, want Jan wilde nog wielen wisselen. Rond de klok van kwart voor 7 was iedereen er dan ook. Helaas werd Guhruzalem door de neus geboord. Het mobiele lulplastic ging af en aan de andere kant hing m'n zusje. Ze stonden net voorbij Arnhem met de auto aan de kook. Waarschijnlijk lag de koppakking er uit. Jeruzalem ging dus helaas niet door. Ma Opper heeft toen maar even een aantal blikken Ravioli opgewarmd, daarna werd snel een autoambulance geregeld en vervolgens met 2 auto's en ambulance richting Arnhem gereden. Een goed uur later waren we bij het tankstation waar de pechvogels stonden. De auto snel op de ambulance gezet, kinderzitjes overgezet en vervolgens weer richting de Achterhoek. Uiteindelijk toch nog even de banden gewisseld voor slicks, snel een paar biertjes naar binnen gekiept en toen maar snel horizontaal, want de volgende ochtend zou om 6 uur de wekker alweer gaan. 23 mei:
6 uur, gloeiende, gloeiende, gloeiende!!! Wat een tijd, niet normaal. Wat doen we er aan?? Simpel: SNOOZEN :), nog een keer snoozen en omdat het bed zo lekker warm is......nog maar een keer snoozen :). Uiteindelijk toch m'n lichaam zover gekregen om op te staan. 6:15 uur was het, snel onder de douche, vervolgens alle spullen bij elkaar geraapt: luchtbed, kussen, tandenborstel, toiletspullen, stickers, sleptop, camera, flyers voor de Summershow en nog een paar belangrijke zaken zoals o.a. paspoort. Daarna de oven aangeslingerd voor de broodjes, want een Duitser wil nu eenmaal warme Brötchen voor het ontbijt.
7:30 uur zouden we verzamelen bij Jan en Nicole, uiteraard waren we een beetje aan de late kant, maar dit was, uiteraard, zo gepland door mij. Jacco, Afiena, Sjef, Rebecca en kroost waren al aanwezig en stonden ons al op te wachten. Tijd voor een extra bakkie was er niet, want rond 8:15 uur zouden we bij het AC restaurant bij Holten zijn, daar zouden Niels en Hermien klaar staan. Onderweg er naartoe kreeg ik een belletje van Biels; de hond was aan de schijt en het ging ‘em niet worden. Uiteraard nog wel even op hem ingepraat, maar op dat moment ging dat niet werken. We konden dus meteen doorrijden naar het volgende verzamelpunt: Tankstation aan de N50 bij Kampen. Hier zouden Onwies, Bugs en Ivo klaar staan. Iets voor 9:00 uur waren we er. Netjes op tijd, precies zoals het gepland was :rock:
Na de inwendige mens verzorgt te hebben, ging de reis verder. We moesten flink doorrijden om op tijd voor de boot te zijn. We hadden geluk met de boot, die stond op punt van vertrekken en er was nog plek genoeg voor een aantal auto's en een rukbunkert op wielen. Het was lekker windstil, dus de overtocht verliep soepeltjes. Tijdens de overtocht belde Biels, dat hij toch over kwam in z'n eentje. Nadat we van de boot kwamen moesten we nog een goed half uur rijden. Dit werd iets langer, want de brug bij Lemmer stond omhoog. Tegen de tijd dat die weer dicht was, kon eerst de auto weer langzaam warm gereden worden, want de olie was flik afgekoeld. Nadat alle auto's weer lekker op temperatuur waren, kon de laatste etappe richting Camping Sathé (niet te verwarren met baby-driet) gereden worden. Iets na 10:00 uur waren we dan eindelijk op plaats van bestemming.
Bij de camping werden we opgewacht door een aantal rayonhoofden, gekleed in een rood t-shirt met VW-Speed logo en in het groot Rayonhoofd achterop. Duidelijk herkenbaar dus.
We konden de ledenbijdrage voldoen, daarna kregen we een plastic toet'n met inhoud. Achteraf bleek, dat hier niet alleen de route, maar ook de regels opstonden. Hier kwam ik zondag aan het eind van het weekend al achter. Naast de toet'n kreeg je ook een stempelkaart. Dit was een t-shirt maatje XXXXL met achterop "Stempelkaart". Erg leuk bedacht.
We konden nu eerst de tent op gaan bouwen, dus zo gezegd, zo gedaan. Bernd en ik zouden bij Jan en Nicole in de tent liggen. Toen de tent stond, gingen we proberen om de luchtbedden op plek te krijgen. Helaas gaf dit behoorlijk wat problemen. Het ENORME!!!! Luchtbed von unser Bernd, ging niet in de cabine passen. Na lang overleg werd besloten Bernd z'n Schlafplatz maar in de voortent te doen. Mijn luchtbed kon gewoon netjes WEL in de cabine. Enige nadeel was, dat Jan, Nicole en ik OVER Bernd heen moesten om bij onze rukbunkers te komen. Achteraf viel dit hard mee..............waarschijnlijk door de hoeveelheid roosvicee.
De tenten stonden, dus het feest kon beginnen. In de schuur stond koffie met cake klaar en dat ging er bij de meesten wel in. Na het eerste bakje koffie leek het Nicole en mij wel een goed plan, om de temperatuur van de biertjes te controleren. De temperatuur werd OK bevonden, dus er kon weinig mis gaan verder die dag.
Voordat de tocht begon, was er nog een ontbijt/lunch geroggelt. Na de maaltijd was er een korte briefing. Er werd verteld dat we om 17:00 uur uiterlijk bij de Brouwerij moesten zijn, dit i.v.m. een rondleiding.
Rond 12:00 konden de eerste deelnemers van start. Om de 5 minuten zouden er 2 auto's van start gaan, zo zou iedereen binnen een half uur aan het rijden zijn. 
Bernd en ik hadden startnummer 11. Vlak voordat we vertrokken, heb ik de koelkast van de Sletta volgepakt met b.v.o.-tjes, want de eerste ronde zou ruim 100km zijn. Iets voor half 1 konden wij dan eindelijk, samen met Alberto en zonemans, vertrekken. Wij reden achter de Sletta van Alberto. Gelukkig hadden wij zelf ook een route beschrijving, want Alberto had even nodig om in het ritme te komen.
Onderweg kwamen we belachelijk veel oale hokk'n tegen. De Oldtimerclub reed ook die dag de Elfstedentocht. Erg leuk om te zien, wat er allemaal nog rond rijd in dit land aan oude hokken met de daarbij behorende ‘aparte' eigenaren. Hoogtepunt van de chaos was in Franeker, hier kwamen wij op het drukste moment van die Oldtimertocht langs elkaar heen. In Franeker stond het dan ook behoorlijk vast, maar hierdoor konden we goed genieten van al die oude stukken ijzer en hout op wielen.
In elke stad was er een stempelpost, net als bij de echte tocht-der-tochten. De posten waren duidelijk herkenbaar aan het VW-Speed bord. Een of andere Mondriaan had zich hier lekker op uitgeleefd. Bij de stempelpost, moest je even uit de auto en vervolgens werd er dan geknoeit op het t-shirt. Aan het eind van de rit was het dan de bedoeling dat het t-shirt afgeschreven was.
De rit was erg goed uitgezet. Op een paar kleine onduidelijkheden (lees: niet goed lezen) na, kon de rit zonder problemen gereden worden. Het was geen puzzelrit of tijdrit, dus je kon op je dooie gemak genieten van de omgeving en al het andere moois wat Fryslân te bieden heeft.
De tocht ging langs en door de Elf steden en ook werden enkele belangrijke punten genoemd, die dan direct met de Elfstedentocht of met Friesland te maken hadden. Zo kwamen we langs het bruggetje bij Bartlehiem. Door de televisiebeelden van de laatste Elfstedentochten is dit bruggetje wereldberoemd geworden. Het ligt dan ook op een unieke plaats. De toeschouwers zien de rijders namelijk twee keer passeren. Eerst rijden de schaatsers vanuit Franeker bij Bartlehiem de Dokkummer Ee op richting Dokkum. Na het stempelen moeten de rijders over dezelfde trekvaart terug naar Bartlehiem om hiervandaan de laatste loodzware en vaak nachtelijke kilometers af te leggen naar de finish in Leeuwarden.
Voordat ze dan bij de finish komen, moeten ze eerst nog onder de laatste brug door. De brug is omgedoopt tot Elfstedenmonument. ‘It Sil Heve' is de titel van het kunstproject. Het waren de woorden waarmee in 1985 de eerste Elfstedentocht na 22 jaar werd aangekondigd. De brug zal in zijn geheel bedekt worden met duizenden met de hand gemaakte tegeltjes, waarop in blauw glazuur de portretten zijn afgedrukt van schaatsers die ooit de Elfstedentocht hebben uitgereden. In de afgelopen eeuw zijn 16 tochten gereden, waarbij duizenden rijders de finish hebben gehaald. Zij kunnen zich zo met portret, naam en jaartal(len) van de tocht die zij hebben uitgereden, laten vereeuwigen op deze laatste brug voor de finish. Van dichtbij ziet men al die duizenden portretten van schaatsers, van bekenden en onbekenden, van jong en oud, van vroeger en nu. Naast de heroïsche namen uit het verleden staan de helden van nu. Met al die namen en gezichten komen ook de verhalen en herinneringen weer boven bij een ieder die de tocht heeft uitgereden of heeft meegemaakt. De aangebrachte tegels worden d.m.v. de computer zo geselecteerd dat, als men op grotere afstand van de brug staat, de duizenden kleine portretten samenvloeien tot één grote voorstelling. Op de zijkant van de brug verschijnt vaag het beeld van een groep schaatsers die in een lange sliert achter elkaar rijden. Hoe verder men zich van de brug verwijdert, hoe duidelijker de schaatsers te zien zijn.
Deze afbeelding van een rij schaatsers die elkaar helpen en uit de wind houden, is een karakteristiek beeld van de Elfstedentocht.. De laatste brug voor de finish wordt zo een ereboog voor al diegene die de tocht ooit hebben uitgereden en vormt een treffend symbool van de overbrugging van de tocht langs de elf Friese steden.
De laatste stempelpost voor ons voor de zaterdag, was bij de Bonkevaart bij de echte finish van de Elfstedentocht. Vanaf hier ging de route richting brouwerij "Us Heit" in Bolsward. Het grootste deel van de groep zat al gezellig aan het bier, helaas hebben wij dat moeten missen, omdat we te veel genoten hebben van het bie uhh moois onderweg. Hierdoor waren wij pas rond half 6 bij de Brouwerij. Toen ook de allerlaatsten binnen waren, kon de rondleiding beginnen. Het was errûg leerzaam. Dankzij deze excursie zijn we achter de oplossing van het eeuwenlange mysterie gekomen wáárom Heineken NIET te drinken is. Bier brouwen is een vak en heeft tijd nodig, d.w.z. hét Proces heeft tijd nodig. Aangezien Heineken de grootste bierbrouwer is, maken ze dus het meeste bier, dit moet dus allemaal snel snel gaan, kortom: GEEN RESPECT VOOR HET PROCES, dus niet te zuipen.
Na deze leerzame excursie gingen we in colonne terug naar de camping. Hier stond de bbq al in volle glorie te branden. We leken wel een stel uitgehongerde beesten. De campingbaas kon het vlees schroeien maar krap an bij benen. De tweede ronde vlees haalde de tafel niet eens, waar alles uitgestald stond. Na vriendelijk verzoek of we niet meer het vlees van de bbq wilden halen, kon de man weer rustig in eigen tempo verder bakken :)
De Warsteiner ging er goed in en ook het eten was top. Naar mate het later werd, dropen de eerste Speeders af richting de rukbunkers. Uiteindelijk heb ik maar weer het licht uit gedaan, tsja iemand moet het doen.
Eenmaal in de tent probeerde ik de slaap te vatten. Dit was vrij lastig vanwege de groene energie die opgewekt werd en de tsjilpende Rapoeha's. Uiteindelijk ben ik dan toch in dromenland terecht gekomen.
De volgende ochtend was ik bijtijds wakker. Ik besloot toch om zo lang mogelijk te blijven liggen. Toen Jan al föhnend wakker werd, werd het tijd voor tegengas en zo begon dan de zondag.
Vandaag zou het laatste deel van de Elfstedentocht gereden gaan worden. De tocht zou nóg mooier worden dan de tocht van zaterdag.
Vanaf 9 uur stond het ontbijt klaar. Ook hier weer dezelfde taferelen als tijdens het vlees schroeien; uitgehongerde wolven. Maar ook hier kwam het uiteindelijk goed. Er was genoeg brood, beleg, koffie en jus d'orange. Na het ontbijt weer een korte briefing; kort samengevat: geniet ervan, vergeet het luchtpakket voor onderweg niet.
Ook vandaag de koelkast in de Sletta weer volgepakt. Ditmaal iets mee b.v.o.-tjes meegenomen, want Jan en Nicole reden met Bernd en mij mee. Gezellige boel zeg maar.
Ook ditmaal ging wij gelijk met Alberto van start. Ditmaal was het gezin compleet. Gezien het prachtige weer, mocht de Sletta blijven staan en ging familie v.d. Meer met de Embrio.
Het navigeren ging perfect, alleen foto's maken ging vrij lastig geloof ik.
Al met al, was de zondag inderdaad het mooiere deel van de tocht. Veel smalle slingerwegen, veel water, bruggetjes, ouderen, kabouters en oude Volkswagens.
De tocht eindigde net buiten Workum. Daar was de laatste stempelpost. Hier zijn we even blijven hangen, paar foto's geschoten een ijsje gegeten en bij gekletst.
In collone zijn we uiteindelijk terug gereden naar de camping. Hier eindigde een geweldig weekend met de uitreiking van de VW-Speed-Elfsteden-medaille.
Er werd afscheid genomen en vervolgens vertrok iedereen richting thuis.
Dit geweldige weekend was tot in de puntjes geregeld en de dank gaat dan ook uit naar iedereen die er ook maar iets mee te maken had, o.a. Wytze, Gerben, Eibert, Lennart, Antje, Berend en Ytske, zij hebben de organisatie op zich genomen, maar zeker ook de stempelposten: Durk en Annie Hellinga, Gerk en Martine, Judith, Dirkje, Tjitske en Martinu Kool, Marcel, Michel, Marten en Danielle, Anno en Allyssa. Ik hoop dat ik zo iedereen gehad heb :)
Tot 2014, dan gaat het geloof ik weer héél hard Friezen.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
